پیام های انگیزشی :

قانون پارکینسون

  • نویسنده : دکتر حسین رونقی
  • ۴ فروردین ۱۳۹۷

قانون پارکینسون

چگونه در زمان کمتری کار محول شده را به اتمام برسانیم؟

پارکینسون ، قانون یا بیماری ؟
این نخستین سوالی است که در ابتدای امر برای شنونده و یا خواننده پیش می آید.

خیلی از افراد این نام را تحت عنوان یک بیماری برای افراد مسن میشناسند اما جالب است بدانید

قانونی به همین نام نیز وجود دارد که با بیماری هم نامش هیچ ارتباطی ندارد.
قانون پارکینسون یک مفهوم رایج در مدیریت است که بیان میکند :

“کار آنقدر ادامه پیدا می‌کند و توسعه می‌یابد تا تمام زمانی را که به آن اختصاص داده‌ایم پر کند.”
پارکینسون چه میگوید ؟
این قانون بیان میکند : غالبا افراد تمایل دارند کاری که به آن ها محول شده را تا پایان تاریخی

که از قبل برای انجام آن تعیین شده، به تعویق بیندازند. ( همون اصطلاح اینرسی و لختی ! )
قانون پارکینسون می گوید:
اگر برای انجام پروژه ای یک هفته وقت لازم باشد و به شما برای انجام آن ، دو هفته وقت بدهند ،
شما به اندازه ی دو هفته برای آن پروژه وقت صرف می کنید یعنی شما پروژه را در پایان آن دو

هفته به اتمام می رسانید ، اگر چه یک هفته کافی بود.
البته شایان ذکر است که در ساعات پایانی مهلت باقی مانده ،

فشار و استرس آنقدر بالا است که عملا کار مفید زیادی انجام نمیشود.
به همین دلیل اکثر روانشناسان تاکید میکنند هر کار را زودتر از موعد انجام دهید .
درست است که این کار هیچ پاداشی برای شما به ارمغان نخواهد آورد اما میتواند باعث شود

مسئولیت های بزرگتر و مهم تری به شما واگذار شود . چرا که انجام کار بدون تنش و استرس نتیجه ی

مطلوب تری خواهد داشت. ضمن اینکه در وقت باقی‌مانده فرصت دارید کار را بررسی

و نواقص احتمالی آن را رفع کنید. همچنین در پروژه های پیمان کاری ممکن است

اعلام زودتر تمام کردن کار موجب دریافت پاداش بشود.
معادلات مهم قانون پارکینسون :
این قانون نیز همانند تمامی قوانین عالم از معادلات خاصی پیروی میکند

که سه تا از مهم ترین ها و بنیادی ترین هایش به شرح زیر است :
۱٫ دخل بیشتر = خرج بیشتر
۲٫ کارمند بیشتر = بیکاری بیشتر
۳٫ وقت بیشتر = اتلاف بیشتر

این مقاله را از دست ندهید:  نقطه ضعفی که باعث پیروزی شد

دخل بیشتر = خرج بیشتر :
حتما برایتان پیش آمده و یا با چشم دیده اید علی رقم بالا رفتن رتبه ی شغلی و درآمد خالص

ماهیانه تان باز هم در اواسط ماه به مشکل بی پولی میخورید… پس مشکل از کجاست ؟
جواب بسیار ساده است . بر اساس قانون پارکینسون شما هرچه بیشتر درآمد کسب کنید ،

مخارجتان هم بیشتر میشود. در واقع هزینه های افراد هم پای درآمدشان بالا میرود

و هرچه این درآمد افزایش یابد مخارج هم به دنبال آن روند صعودی خواهند داشت.
چاره چیست ؟ با کم کردن سرعت صعود ولخرجی هایتان بخشی از درآمد ( هرچند کوچک ) را پس انداز کنید…
پس کلید حل این رکن معادله این است : صرفه جویی

کارمند بیشتر = بیکاری بیشتر :
پارکینسون “تمایل یا به بیان دیگر طمع مدیران به داشتن مرئوسان بیش تر ” را انگیزه ی گسترش

بروکراسی ها می داند که در نتیجه ، موجب افزایش کارکنان و ایجاد مشاغل و وظایف تکراری

و صدالبته بیهوده میشود. که درنهایت فقط باعث بالارفتن هزینه های سازمان ها

برای پرداخت حقوق به کارمندانی میشود که ساعات زیادی از وقت خود را صرف ” هیچ ” کرده اند.
پس کلید حل این رکن معادله این است : مدیریت فعالیت ها

وقت بیشتر = اتلاف بیشتر :
این معادله تنبلی نهادینه شده در وجود ما و انجام کارها در دقیقه ی ۹۰ را توجیه میکند.
یقینا برای همگی ما پیش آمده که برای یک کار ( هرچند ساده ) چند وقتی فرصت داشته ایم

و آن را باز هم در لحظه آخر و با عجله فراوان تمام کرده ایم .
مهم نیست فرصت انجام کار برای شما چقدر باشد ، سه روز ؟! یک هفته ؟! یک ماه ؟!

یا حتی یک سال ؟! شما کارتان را به همین اندازه طول خواهید داد و خروجی

نه چندان مطلوبی در دقایق پایانی ارائه میدهید. راهکار چیست ؟ خود را محدود کنید .

بله . اگر بتوانید برای خودتان زمان بندی کنید

و خود را ملزم به انجام کارها طبق چارت شخصی و زودتر از موعد کنید ، یقینا موفق خواهید بود.
پس کلید حل این رکن معادله این است : محدودیت

این مقاله را از دست ندهید:  ضمیر ناخود آگاه

اهمیت پارکینسون هنگامی مشخص میشود

که شما بدانید عامل ” زمان ” در مدیریت پروژه ها از اهمیت زیادی برخوردار است.

پارکینسون نظرات جالب دیگری هم دارد که گاهی تحت عنوان قوانین دوم و .. پارکینسون مطرح می شوند :
• “زمانی که برای هر قلم از اقلام دستور جلسه صرف می شود با میزان اهمیت یا مبلغ آن اقلام رابطه معکوس دارد”
تجربه ثابت کرده است مدیران طی جلسات خود بیشتر راجب آنچه میدانند

و اطلاعات کافی دارند بحث و صحبت میکنند تا آنچه نمیدانند ، ولو اینکه از اهمیت کمی برخوردار باشد.

پارکینسون را شکست دهیم :
برای مبارزه با این قانون میتوان چند راهکار را به خوبی آموخت و پیاده کرد.
• اول : بخش بندی کارها
• دوم : شناخت معنای پایان
• سوم : تعیین مرز های مشخص
• چهارم : تغییر دادن خود
• پنجم : شناسایی گام بعدی
• ششم : بازی رو به نفع خودت تغییر بده !

بخش بندی کارها :
معمولا وقتی کارهای زیادی برای انجام دادن دارید و همچنین فرصت زیادی برای انجام آنها ،

سرو کله ی پارکینسون پیدا میشود و این صدای درونی مرتبا به شما میگوید : هنوز وقت هست !
در واقع اصلا هم اینطور نیست و وقت برای تلف کردن وجود ندارد. پس برای اینکه در دام پارکینسون

نیفتید از همان ابتدا کارهای خود را بخش بندی کرده و برای انجام هریک از بخش ها بازه ی زمانی تعیین کنید.

شناخت معنای پایان :
لطفا کمالگرا نباشید !
هرقدر برای انجام یک کار وسواس بیشتری به خرج دهید ، زمان بیشتری

را صرف آن خواهید کرد و قطعا در دام پارکینسون گرفتار خواهید شد .

این توصیه ابدا به معنای سهل انگاری در کار نیست بلکه فقط شما را از وسواس های بیهوده دور میکند.

شما باید بدانید کیفیت ایده ال برای انجام هرکار چقدر است و زمانی که به این کیفیت ایده ال رسیدید یعنی کار تمام شده.
شناخت پایان ، یکی از اصلی ترین ارکان فرار از دام پارکینسون است.

تعیین مرز های مشخص :
بلند کردن چند هندوانه با یک دست در یک زمان !
این بهترین طعمه برای پارکینسون است… همیشه سعی کنید

در هر زمان مشخص یک کار را انجام دهید

این مقاله را از دست ندهید:  برای ساختن آینده طلایی خواهان تغییر باش

وخود را از حواس‌پرتی‌های مختلف دور نگهدارید.
به این منظور باید برای هر کار مرز مشخصی تعیین کنید.

محدوده‌های زمانی مشخص باعث افزایش بهره وری

و اثربخشی شما می‌شود. حتی برای استفاده از شبکه های مجازی خودتان

نیز محدودیت قائل شوید و هنر ” نه ” گفتن را در خود تقویت کنید.

تغییر دادن خود :
مغز خود را تقویت کنید تا در کمترین زمان و در محدودیت ها به سرعت تصمیم گرفته

و راهکار ارائه دهد. هنگام برنامه‌ریزی هیچگاه نقاط امنی برای گریز از برنامه یا اضافه کردن زمان در نظر نگیرید

زیرا اگر کمی راحت‌تر و بازتر برنامه‌ریزی کنید دوباره در دام قانون پارکینسون خواهید افتاد.

از پناهگاه امن و تنهایی خود خارج شوید و ذهن و زندگیتان را به چالش بکشید.
رخوت و سستی هرگز به پیشرفت شما کمک نخواهند کرد.

شناسایی گام بعدی :
گاهی طولانی شدن زمان انجام کار به این دلیل است که نمیدانید در قدم بعدی باید چه کنید.
برنامه ریزی اولیه ، شناخت کامل مسیر و هدف و مشورت کردن

از توقف بیجا و مکث طولانی شما حین انجام کار جلوگیری میکند.
یادتان باشد توقف بیجا مانع پیشرفت و عامل بروز پارکینسون است.

بازی رو به نفع خودت تغییر بده :
مقابل ترس هایتان بایستیدو عمدا سراغ کارهایی بروید که فکر میکنید از عهده ی شما خارج است.
از اهدافتان و به پایان رساندن پروژه با اطرافیانتان صحبت کنید تا از ترس آبرویتان هم که شده به آن هدف دست پیدا کنید.
از قدرت و جادوی کلمات استفاده کنید و بدانید هرجا بترسید همانجا بازنده شده اید.

قهرمان ماراتن زندگی خود باشید و ایمان بیاورید که توانایی هایتان بیش از آن است

که تصور میکنید. برای خواسته هایتان بجنگید و در کوتاه ترین زمان بهترین نتیجه را گیرید.

1,725 بازدید

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

مشاوره خصوصی